Level Up!

In de gamewereld kennen we RPG’s (Role Playing Games). Die spellen beginnen veelal met het creëren van je character, de hoofdpersoon waar je mee gaat spelen. Je kiest je klasse, outfit en verdeelt punten over eigenschappen als Uithoudingsvermogen, kracht, charisma... En in de loop van het verhaal kom je op punten waar je moet kiezen tussen goed of kwaad, zelfzuchtig of altruïstisch. En zoals in het echte leven zijn soms de consequenties van je keuzes ook helemaal niet zo duidelijk, over lopen dingen anders dan je had gedacht.

Dat zette me aan het denken; in je leven heb je net als in die RPG bepaal jij waar je je punten inzet. Ik ben 46, en ik fluister tegen mijn jongere zelf: Investeer in jezelf. Je denkt dat alles kan en weet, dat het allemaal niet zo'n vaart loopt, dat je morgen wel kunt beginnen met gezond eten/bewegen/leren. Maar hoe later je ermee begint, hoe lastiger het wordt. Dus nog een keer: Investeer in jezelf. 

Energie

Slaap je genoeg? Eet je om te voeden, of ben je alleen maar aan het vullen? In games heb je een "health bar". Hoe ziet jouw eigen "health bar" of beter gezegd, je batterij eruit? Of negeer je soms de waarschuwingen die je lijf je geeft?

Kracht & Weerbaarheid

Hoe ga je om met stress? Kun je nee zeggen? In RPG’s kies je misschien voor de makkelijke of juist moeilijke weg. Hoe zit dat in het echt? Blijf niet doorgaan en geef je grenzen op tijd aan.

Charisma & Sociale interactie

Maak je echt contact met anderen en sta je er voor open. Houd je soms ook juist de nodige afstand zodat je niet meegesleurd wordt in de (negatieve) energie van anderen. Praat je vriendelijk tegen jezelf? Of om RuPaul maar eens aan te halen: "If you can't love yourself, how in the hell are you going to love somebodye else?"

Wijsheid & Rust

Weet dat je gedachten maar gedachten zijn. Ons brein is slim, maar ook gewend om van vroeger uit gevaar te herkennen en in de huidige tijd slaat het soms een beetje op hol. Leer dat gedachten maar gedachten zijn, je hoeft niet met alles wat in je opkomt iets te doen. Bedankt je brein en besluit het dan voor nu even te parkeren. Dan zet je het liefdevol op een zijspoor en kun je er mee aan de slag als dat echt nodig zou zijn. Of je laat het gewoon lekker voor wat het is.

In je eigen RPG speel jezelf de hoofdrol en het is zoals in een game superbelangrijk om voor dat hoofdpersonage te zorgen, want dan is het "game over" voordat je het weet.

Triple A voor mentale gezondheid

Toen ik begon met columns schrijven vond ik het leuk om een (onverwachte) link naar religie te leggen. Later verschoof mijn aandacht in sommige columns naar games. Twee werelden die op het eerste gezicht weinig met elkaar te maken hebben, maar die toch wel iets met elkaar delen: zoeken naar betekenis, naar strategie, naar manieren om met het leven om te gaan.

De laatste tijd merk ik dat een ander thema steeds vaker terugkomt in mijn gedachten: mentale gezondheid. Niet als abstract onderwerp, maar als iets wat we allemaal dagelijks tegenkomen. Stress. Twijfel. Overdenken. Momenten waarop je merkt dat je hoofd alle kanten op gaat en je niet goed weet wat de volgende stap moet zijn. Misschien herken je dat gevoel: dat je probeert vooruit te komen terwijl je eigenlijk nog niet eens goed begrijpt wat er precies gaande is. Het voelt een beetje als een spel waarin je de uitleg hebt gemist. Hoe ben ik hier terecht gekomen te midden van chaos, uitdagingen en misschien zelfs wel vijanden. 

In die momenten zoeken we vaak naar snelle oplossingen. Talloze artikelen gelezen en zelfs ook een paar cursussen gevolgd. En uiteindelijk komt het voor mij in ieder geval neer op drie simpele woorden:

Accept    Adapt    Act   

 Met een kleine knipoog naar de gamewereld – waar AAA (triple A)vaak staat voor grote titels met grote budgetten: het zijn de games waar iedereen over praat en van gehoord heeft. Deze drie woorden die eenvoudig klinken en de basis vormen om even stil te staan, te reflecteren en dan weer door te kunnen.

Accept: De eerste stap is misschien wel de lastigste: accepteren wat er is. Niet alles meteen willen oplossen. Niet alles wegduwen. Soms begint mentale rust simpelweg met erkennen dat iets moeilijk is, dat je moe bent, dat iets pijn doet, of dat een situatie anders is dan je had gehoopt. 🠊 Accept betekent niet dat je opgeeft. Het betekent dat je eerlijk kijkt naar de realiteit. Zoals in een game: je kunt pas een strategie bedenken als je begrijpt waar je staat en wat er daadwerkelijk gebeurt.

Adapt Als je accepteert wat er is, ontstaat er ruimte om je aan te passen. Misschien moet je verwachtingen bijstellen. Misschien moet je tempo omlaag. Misschien moet je een andere route kiezen dan je oorspronkelijk had gepland. 🠊Adapt is de fase waarin flexibiliteit belangrijk wordt. Het leven volgt zelden het script dat we in ons hoofd hadden geschreven. Soms moet je leren spelen met de kaarten die je hebt gekregen in plaats van te blijven wensen dat het spel anders was begonnen.

Act: En dan komt de derde stap: handelen. Niet altijd groot of spectaculair. Soms is actie iets kleins: een gesprek voeren, een wandeling maken, hulp vragen, of één concrete stap zetten die je weer een beetje vooruit helpt. 🠊 Act betekent dat je niet blijft hangen. Dat je, hoe klein ook, weer een beweging maakt richting iets dat beter voelt of meer perspectief geeft.

Accept geeft rust           Adapt geeft richting           Act geeft beweging

Samen vormen ze een soort mentale strategie – bijna zoals in een game. Eerst begrijpen wat er gebeurt, daarna je strategie aanpassen, en vervolgens de volgende move maken. 

Misschien is dat wat mentale gezondheid vaak vraagt: niet perfect zijn, maar leren navigeren. Leren pauzeren wanneer dat nodig is, en bewegen wanneer dat weer kan.

Dit is mijn eerste poging om dat idee te verkennen. Misschien wordt het een serie. Misschien een bundel. Misschien gewoon een verzameling gedachten. Maar elke goede game begint met een eerste level 😉

Klein maar fijn

Ik dacht echt dat we zouden gaan winnen dit jaar. Ik voelde eindelijk weer eens dat gevoel van nationalisme. Joost maakte het mogelijk, maar helaas werd het Joost onmogelijk gemaakt.

In de 90's was ik een stuiterbal met gekleurd haar. Ik kon toen al niet echt keuzes maken en was zowel, alto, metal en gabber. Ik ga nog steeds uit mijn plaat als ik, zoals ik ze noem, Hakkuh-Flippuh nummers hoor en hak er nog regelmatig op los. Wie had ooit gedacht dat dit muziek genre ruim vijfentwintig jaar later ons land zou vertegenwoordigen op het Songfestival? Ik ben sinds Lordi met Hard Rock Hallelujah uit Finland niet meer zo enthousiast geweest over een liedje op het songfestival (het andere uiterste, ik zei toch dat ik niet kan kiezen?).

Het mooie vond ik dat ik overal om me heen tot aan collega's die buiten Nederland wonen enthousiasme voor Europapa hoorde. Natuurlijk waren er ook haters, die zijn er altijd, maar het is lang geleden dat ik zo'n eengezindheid voelde. Mensen hadden het al over dat het wellicht onze Europa volkslied kon worden en ik juichde het alleen maar toe. Dat een heerlijke weirdo met een supervrolijk nummer zo'n indruk weet te maken, ik hou ervan!

We hadden met onze familie al afgesproken om met zijn allen te gaan kijken, inclusief mijn vader van 76 en mijn neefjes waarvan de jongste 2 jaar is. Om nog maar eens het succes van Europapa te benadrukken. Maar vrijdags begon het gedonder. Ik voel geen behoefte om alle details hier nogmaals te beschrijven, maar toen ik hoorde dat er een dame betrokken was bij de kwestie, wist ik al dat Joost niet meer mee zou doen. Dat is een van die dingen die de huidige drama cultuur wel voor elkaar heeft gekregen. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn als er een vrouw bij betrokken is.

Helaas kreeg ik gelijk en mocht Joost niet meer meedoen. Maar waarom werd niet echt duidelijk, dat is het nog steeds niet en dus besloot men de zaak nu maar te laten zitten. Dus je diskwalificeert iemand omdat er iets verschrikkelijks is gebeurd, maar nu is daar geen bewijs voor. Het enige wat ik steeds denk ik is; hij maakte wel of geen beweging richting een camera, dan is het toch gefilmd? Kijk even wat er dan precies gebeurd is, of ben ik nou zo simpel? Het zal wel weer om privacy gaan of zo, ik weet het niet. 

Mijn gedachten gaan uit naar Joost Klein, die zo graag zijn liedje, zijn eerbetoon aan zijn ouders wilde delen met de wereld. Dat doel heeft ie uiteindelijk wel gehaald, maar helaas niet op de manier die hij graag had gewild. Laten we aan het eind van het jaar nog een keer voor Joost kiezen en zijn Europapa op 1 zetten in de top 2000.

Camping brandertjes

Wauw, dat ik nog leef. Zo'n bijna-dood ervaring is toch wel heftig, hoor. En het is waar, je weet pas wat je hebt als je het bijna kwijt bent.

In 2009 en 2010 ging ik namelijk met vrienden naar het metalfestival Graspop. Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag en aangezien ik toch altijd belachelijk vroeg wakker ben, offerde ik me op om de groep te zien van een goeie bak koffie en eieren met spek. Dan heb je natuurlijk gas nodig om te koken.

Ik heb zo'n heel handig kookstel in een koffer aangeschaft. Gasflesje erin en je kan aan de slag. Dat ding heeft een breder oppervlak dan een blauw gasflesje, dus veel stabieler en veiliger, was mijn redenering. Maar niks veilig! Ik ben door het oog van de naald gekropen, blijkt nu. Die dingen ontploffen massaal. Zeker bij langdurig gebruik en ik maar voor tien man eieren bakken 's ochtends. Ik heb mijn vrienden bijna de dood ingedreven. Zo krijgt het gezegde culinaire uitspatting wel een andere betekenis.

Het schijnt door warmte te komen. Geweldig toch! Een gaskookstel wat kan ontploffen bij te veel warmte. Daar is over nagedacht. Een ijsje kan ik om smelten te voorkomen snel opeten en uit de zon houden. Maar niet koken op een gaskooktoestel, dan valt de functie van het beestje wel een beetje weg.

Ik heb de mega ontploffingen gezien tijdens de nieuwsuitzending en ik moet zeggen dat ik mensen ken, die met een bus haarlak, een aansteker en een goeie scheet meer indruk weten te maken. Opvallend vond ik ook wel dat dit nieuws naar buiten komt, zonder dat er huilende consumenten in beeld komen. Geen jammerende campingeigenaren met kraters in hun veld, geen midlife veertiger die de zin van het leven weer ziet, geen mensen zonder ledematen. Niks van dat alles. Er was dus niemand te vinden in Nederland die een dergelijke ontploffing had meegemaakt.

Volgens mij is deze pre-komkommertijd prietpraat veroorzaakt, doordat een paar verveelde Mythbuster-Wannabees bij NWA zin hadden in een nieuwe uitdaging en zijn gaan kijken hoe ze gaskookstellen konden laten ontploffen. Vervolgens moeten ze hun tijd wel bij de baas kunnen verantwoorden, dus dan maar een waarschuwing het land in. Een echte actie volgt er namelijk niet, alleen dat het NWA vindt dat die toestellen niet veilig zijn en dat ze " uit handel genomen zouden moeten worden."

Dus als je dit jaar eens wilt survivallen, is dit kooktoestel een onmisbaar item. Je mag schijnbaar van geluk spreken als je na gebruik nog leeft.

Rpg @Female-Gamers.nl

Wat is jouw favoriete game genre? Ga je voor de actie van shooters, het gruwelen in horror games, of houd je het liever bij schattige spelletjes zoals Animal Crossing? Ik vind heel veel genres leuk om te spelen. Maar wat me niet zo trekt zijn de rpg's (Role Playing Game).

Dat komt denk ik, omdat ik niet zo geduldig ben. Ik heb geen zin om eerst een personage tot in detail te customizen, ik wil geen opdrachten doen voor totaal hulpeloze personages en ik wil me niet aansluiten bij een guild. Daar komt nog bij dat ik eindeloos allerlei powers en skills moet upgraden, maar dat kan pas als je genoeg experience points hebt verzameld. Saai, duurt lang!

Daar word ik toch verdrietig van. Ik speel liever spellen waar tempo in zit en niet al te lang duren. Zo'n 18 uur gameplay vind ik gek genoeg. Uncharted en Resident Evil bijvoorbeeld, gedachteloos maaien zonder me druk te hoeven maken of ik wel genoeg experience verzamel. Het enige wat beter wordt zijn je wapens, maar dat is omdat je simpelweg wapen 1 voor wapen 2 omruilt. Niet in een winkel, maar je blaast zijn eigenaar eerst even uit de weg. Hoppa!

Vijanden omver maaien vind ik altijd een goed idee. Bij Alice: Madness Returns krijg je de tofste wapens voor deze taak. Oke, die kun je wel upgraden en je health trouwens ook. God of War dan, Kratos is toch onoverwinnelijk? Maar inderdaad, zijn health en wapens zijn ook te upgraden.

Ehm, ik kan nog veel meer favoriete titels opnoemen, maar ze hebben bijna allemaal wel een soort upgrade systeem en zodra ik in een spel verschillende outfits kan kiezen, vind ik dat wel een leuk extraatje. Daarbij speel je in iedere game een character, een rol. Het is niet zo dat ik al die heldhaftige daden zelf uitvoer.

Hmm, eigenlijk is iedere game een Role Playing Game. Wauw, dan ben ik toch meer rpg-gamer dan ik dacht.

Mijn vader, de kei

Mijn vader waardeert onze zelfgemaakte cadeaus nog altijd het meest. Voor Vaderdag een versierde steen voor een kei van een vader. Onze kerstballen van stof mochten zonder probleem de boom in. Brievenopeners, asbakken, schilderijtjes. Alles kreeg een ereplaats. Ik heb op de Biologische School gezeten en we maakten een keer zelf een kaasje. En wie at 'm op? Mijn papa. Maar het allerleukst vindt hij een gedicht. (bij ons thuis een "gedichie" genoemd)

Mijn vader is vandaag, 30 april, jarig. Voorheen werden de vlaggen altijd uitgehangen op zijn verjaardag, maar vandaag valt het een beetje tegen. Daarom hoop ik zijn dag toch nog speciaal te maken met een zelfgemaakt gedicht.

Mijn papa is de sterkste van allemaal,
Hij maakte van onze jeugd een te gek verhaal.
Niets is mijn vader te zot,
En hij repareert altijd alles wat is kapot. (Kom, kom, van een kind van 7 vinden jullie zo'n kromme zin ook schattig)
Je opvoedingstactiek was soms wel wat frappant,
Maar als ik er op terugkijk meesterlijk briljant.
Je behoedde ons voor het stappen in een bak met teer,
Wel lachen dat je er toen zelf in stapte, die keer.
Uitleggen kan je ook heel goed,
Maar na de vijftiende keer voordoen, weet ik echt wel hoe ik een luikje verven moet.
Een tuinhuisje bouwen werd tevens dikke pret,
Vooral als je de deur er verkeerd om inzet.
Als ik je aankijk zie ik in je ogen nog altijd een beetje bezorgdheid,
Ik weet het, ook al ben ik inmiddels 34 ik blijf je kleine meid.
Ik zie in je ogen ook veel liefde en vertrouwen in mij,
Daardoor ben ik geworden wie ik ben, want jij bent mijn kei.

Den oude doosch @ Female-Gamers.nl

Ik vraag me al een tijdje af wat er met die dozen is gebeurd, die een jaar of vijftien geleden standaard de verpakking waren van een game. Waarom zijn ze er niet meer?

Wat een plezier was dat vroeger. Je kocht een game en haalde een hoesje uit een kartonnen doos. Een veel te grote kartonnen doos overigens, maar die zagen er gaaf uit. Die liet je dan vervolgens jaren op je kamer staan. Die dozen vormden een verzameling op zich. Waarom zijn ze verdwenen? Ik heb nooit een reden gehoord waarom ze niet meer als verpakking worden gebruikt.

Zou het een financiële reden hebben? Want het is eigenlijk gewoon heel duur verpakkingsmateriaal. Het moest er wel aantrekkelijk uitzien, voor de consument. Een papieren cover in een plastic hoesje zal vast goedkoper zijn. Als je dat voordeel niet doorrekent naar de klant, maak je natuurlijk meer winst.

Of zouden er milieufanatiekelingen zijn opgestaan? Dat er iemand tijdens een vergadering wakker werd en bedacht dat dit wel eens de besparing van het jaar zou kunnen zijn? Dat hij of zij is gaan uitrekenen hoeveel bomen we wereldwijd konden besparen als die kartonnen dozen zouden verdwijnen?

Ik draaf waarschijnlijk door. Misschien is er niet echt een reden waarom de dozen weg zijn. Ik vind het alleen zo jammer, want ik merk dat het een stukje extra plezier opleverde. Dat gevoel herleefde ik toen ik Skylanders begon te spelen. Iedere keer het uitpakken van die figuurtjes, het werd telkens weer eventjes Sinterklaas. Ik heb zelfs een keer een paar figuurtjes laten inpakken als cadeautje. Zogenaamd voor een neefje, maar degene die dubbelveel uitpakplezier had, was ik natuurlijk.

Grappig is dat. In sommige dingen blijven we kleine kinderen. We kunnen allerlei spullen hebben, maar het fijnste is toch nog steeds een kartonnen doos.